COVID تاخیر من عمل جراحی ستون فقرات

چلمزفورد — اصطلاح “عمل جراحی” یک بیت از یک اسم بی مسمی است. به طور کلی “انتخابی” به معنی آن را نمی اضطراری و زندگی خود نیست و در معرض خطر و بدون آن. اما یک برنامه ریزی عمل جراحی را احساس نمی کند بنابراین “انتخابی” در هنگام داشتن آن به طور کامل upends زندگی خود را.

میلیون ها نفر از مردم در سراسر این کشور به حال بسیار مورد نیاز اعمال جراحی الکتیو لغو شد و به تعویق افتاد در این سال به دلیل بیماری همه گیر کوروناویروس.

من یکی از آنها بود.

من منتظر در عذاب برای دو ماه برای عمل جراحی ستون فقرات با تشکر COVID-19. این یکی از دردناک ترین و غریب دوره از زندگی من.

برای حالت دوم نیمی از 2019 و نیمه اول سال 2020 من دچار شدید درد سیاتیک در آورده با فتق دیسک کمر در ستون فقرات.

من خوش شانس می شود قادر به کار از خانه برای بسیاری از این زمان; اما, آن را به معنای من اجتماعی جدا شده و حتی قبل از چنین شیوه لازم شد در زمان coronavirus.

درد آمد و به تدریج در ماه مه سال گذشته به عنوان یک متناوب نیش که گسترش پایین سمت چپ من ران و توقف در اطراف زانو است. یکی از بهترین دوستان من فکر می کردم ممکن است piriformis syndrome یک بیماری عصبی او می خواهم مواجه می شوند چند بار در حالی که کار به عنوان یک درمانگر ماساژ.

من درمان آن خودم را برای تا زمانی که من می توانم با ایبوپروفن, یخ, یک گرم پد و امتداد پیدا کردم آنلاین. ساده لوحانه من امیدوار درد فقط می خواهد برود.

اما آن را نمی. آن را تنها بدتر شد. اواخر ماه جولای من در درد ثابت.

در اوایل ماه اوت من در نهایت در زمان طولانی و بسیار دردناک رانندگی به دیدن من پزشک مراقبت های اولیه. او موافقت کرد و این احتمال وجود دارد من تا به حال piriformis syndrome و من با اشاره به درمان فیزیکی است. من هم شروع به ظاهر چرخه بی پایان از داروهای مختلف که قرار بود برای پایین آوردن درد و التهاب, اما به من داد کمی تسکین و بسیاری از عوارض جانبی تند و زننده.

اول آمد پردنیزولون که به طور معجزه آسایی به پایان رسید درد من دو روز قبل از آن آمد خروشان به عقب. ماه زیر آورده انواع ضد التهابی و درد عصب داروها و عضله relaxers به زندگی من. مواد مخدر در معده من و برخی از درد عصب مواد مخدر باعث چنین مخل عوارض جانبی است که من تا به حال به مرخصی از کار فقط به شیر مادر گرفتن و بازیابی از آنها.

گاباپنتین و توپیرامات در میان بدترین تجربه است. من قادر به گرفتن گاباپنتین برای حدود دو ماه قبل از آن به طور قابل توجهی نهفته من حافظه تمرکز و کلمه به یاد بیاورید — مفید نیست برای کسی که با این نسخهها کار در کلمات. توپیرامات مشابه بود و به جز آن را به حال پاداش اضافه شده ثابت حمله وحشت. من یک هفته گذشته که یکی.

من کمی از دور اول درمان فیزیکی, اما من همیشه سپاسگزار به یکی از PT دستیاران را دیدم که مقدار درد من و nudged دکتر من به منظور تصویربرداری.

در ماه سپتامبر MRI در نهایت نشان داد مشکل واقعی: فتق دیسک در L5-S1. که کمی از دیسک jutting و نشستن بر روی ریشه عصبی شد و به سرزنش برای همه چیز.

در پاییز و زمستان من تا به حال سه کورتیزون عکس که همه شکست خورده است. من حدود یک ماه از رهایی هر یک از دو مورد اول اما یکی از آخرین در اوایل ماه مارس تنها خرید من حدود یک هفته قبل از من در درد شدید دوباره.

من ارتوپد توصیه کرده بود عمل جراحی بسیار زود در زمان ملاقات با او, اما من در برابر این گزینه برای برخی از زمان. به ظاهر همه من تا به حال صحبت در مورد آن با خانواده و دوستان و همکاران و اعضای جوامع دیگر من بخشی از — به من گفت که قرار عمل جراحی تا زمانی که من می توانم. آن را آخرین راه حل به من گفته شد زمان و زمان دوباره. بسیاری از آنها تا به حال داستان های ترسناک در مورد مردم آنها می دانستند که تا به حال به عمل جراحی و بدون امداد بودند و یا بدتر پس از آن.

من آرزو می کنم من تا به حال به آنها گوش چون معلوم شد عمل جراحی بود که دقیقا آنچه که من نیاز. و قرار دادن آن برای تا زمانی که من تا به حال تنها منجر به حتی یک تاخیر طولانی که COVID-19 را به تصویر آمد.

در نهایت پس از تحقق است که من نیاز به عمل جراحی و گرفتن نظرات از یک زن و شوهر جراحان من انتخاب دکتر توماس چا در بیمارستان عمومی ماساچوست را ارتوپدی ستون فقرات مرکز. او من را در سهولت و من می دانستم که کار بزرگ او تا به حال انجام شده بر روی my father-in-law, که تحت عمل بسیار گسترده تر از عمل جراحی ستون فقرات به سه سال قبل است.

من در اصل برنامه ریزی برای رفتن برای من microdiscectomy — یک روش برای حذف بخشی از دیسک که فتق — در 30 مارس. اما در مارس 16, دولت دستور داد تمام بیمارستان ها به لغو اعمال جراحی الکتیو به رایگان تا تخت و لوازم پزشکی حرفه ای برای پیش بینی هجوم شدید coronavirus بیماران.

با وجود عمل جراحی که به طور نامحدود به تعویق افتاد, من تصمیم به رفتن به مرخصی پزشکی از خورشید مارس 23. هر چند من نامشخص زمانی که من ممکن است قادر به عمل جراحی من و شروع روند بهبود من می دانستم که من می تواند هیچ کار دیگر در شرایط من.

من می خواهم در حال حاضر صرف هفته تخمگذار در اتاق نشیمن طبقه در درد در حالی که کار و در غیر این صورت — دست و آن دست کردن برای چندین. من بارها و بارها سعی کردم به خودم یادآوری کنم که شرایط از آن رنج می برند از COVID-19 شد خیلی بیشتر وخیم.

بین تغییر داروها چندین بار و آخرین کورتیزون شات پوشیدن پایان ماه مارس طریق ممکن بود و احتمالا تنها دردناک ترین زمان از زندگی من است.

حتی ساده ترین کارهای به یاد ماندنی شد. نشستن یا راه رفتن برای حتی چند لحظه منجر به درد سوزاننده منشعب از کمر من را به من نداده است. این احساس مانند یک چاقو سلاح سرد و چرخاندن در مفصل ران در هر زمان تنها. گرفتن در اطراف خانه من بود بسیار دشوار است من تنها به طبقه بالا رفت به حمام — یکی دیگر از فوق العاده دردناک وظیفه. اگر من نمی خزیدن که در آن من نیاز به رفتن من می خواهم سعی کنید به راه رفتن وجود دارد به عنوان سریع که من می توانم و سپس به طبقه سقوط در عذاب. بحث در مورد فروتنی را تجربه کنند.

در علاوه بر این به قادر به کار من نمی تواند انجام بسیاری از چیزهایی که من لذت می برد مانند لحیم طلا و جواهر استفاده می شود که برای خیلی از وقت آزاد من. من رفت و برگشت برای بسته شدن به دلیل آن را آسان تر برای انجام دراز کشیده بر روی زمین انداخت و خودم را به سلسله پژوهش. من تا به حال برای انجام کاری به نگه داشتن ذهن من را اشغال کردند تا آنجا که ممکن است به دلیل تمرکز بر روی درد فقط وضعیت من حتی بیشتر احساس تلخ و افسرده.

من نمی دانم آنچه من انجام داده اند بدون شوهر من در طول تمام این مدت. قبل از عمل جراحی من آدم کار می کند در تمام طول روز و سپس به خانه می آیند و از من مراقبت. برای یک ماه بعد از آن او شد کار تمام وقت است. من واقعا خوش شانس ازدواج یک مرد که به طور کامل مظهر نذر “در بیماری و در سلامت” و سپس برخی از.

در مارس 19, من دریافت کرد که من در نهایت عمل جراحی من. در نهایت وزن بود بلند از شانه های من. 27 مه خواهد بود که برای روز همه چیز را تغییر دهید تا در نهایت به حرکت بر روی بعدی فصل.

عمل جراحی من در اصل قرار بود در بیمارستان عمومی ماساچوست منتقل شد اما به نیوتن-Wellesley بیمارستان به دلیل فضای باز وجود دارد هر چه زودتر. من تا به حال برای رفتن وجود دارد به COVID آزمون دو روز قبل از اینکه به عنوان مورد نیاز است. آن را ناخوشایند برای مطمئن اما زودگذر ناراحتی paled در مقایسه با آنچه من می خواهم تجربه شده است برای ماه می باشد.

آن ترسناک بود برای رفتن برای عمل جراحی و نه قادر به شوهرم در بیمارستان با توجه به بازدید کننده محدودیت. اما هر فرد مواجه می شوند در نیوتن-Wellesley از دکتر چا و تیم خود را به پرستاران و مراقبت های شخصی دستیار که به من کمک کرد تا لباس پوشیدن و قبل از من به خانه آمد من را در سهولت.

درد تقریبا بلافاصله رفته از لحظه ای که بیدار شدم از روش. حتی پس از بیهوشی و مسکن عینک خاموش ناراحتی احساس کردم از سایت برش هیچ چیز در مقایسه با درد عصبی که گرفتار من برای یک سال.

من را تشویق به راه رفتن تا آنجا که من احساس راحتی با. من شروع به کوچک فقط راه رفتن در اطراف دایره زندگی من در Scotty توخالی. هفت هفته از عمل جراحی, من پیاده روی حدود یک ساعت و نیم در اطراف محله من هر روز. آدم پیاده روی با من اکثر روزها اما من هر روز بدون توجه به آنچه.

حتی اگر آن را احساس می کند مانند کارهای عادی و روزمره در زمان, من می دانم که من نمی توانم بیش از این پیاده مسلم — به ویژه هنگامی که فقط یک ماه و نیم پیش من به سختی می تواند راه رفتن از اتاق نشیمن به آشپزخانه من بدون سقوط. این پیاده — همراه با درمان فیزیکی من فقط آغاز شده در هفته گذشته — انتگرال به دست آوردن سلامت من و نگه داشتن آن را.

من در نهایت زندگی من به عقب یک گام در یک زمان.

tinyurlis.gdv.gdv.htclck.ruulvis.netshrtco.de